भोलाका रचनाहरु

बाल साहित्य  कथा: चरीको गुड एका बिहानै निमेष घरको दातीमा परेवाको गुड हेर्न गयो। उ चराहरुको सौखिन थियो। परेवाका गुडमा एकजोडी परेवापरेवी बस्थे। दुबै मिलेर बच्चा कोरलेका थिए। निमेष ती बचेरा हेरेर धेरै रमाउने गर्थ्यो। बचेराका आमाबाबुले टाढा-टाढा देखि ल्याएर चारो खुवाएको हेर्न निमेष औधी मन पराउथ्यो। विद्यालयबाट आएपछि खाजा खाएर निमेष त्यही गुड हेर्ने गर्थ्यो। परेवाको रमाइलो परिवार देखेर रमाउने गर्थ्यो। "कहिलेकाहीँ त आफूलाई पनि चरा हुन पाए कति मजा हुन्थ्यो हगि?" आफैं कुरा गर्थ्यो। निमेषको यो बानीले घरका मान्छेहरु आजित भैसकेका थिए। बुवाले एकदिन भन्नुभयो। "होइन यो केटो त न पढ्ने मन गर्छ न त केहि अराएको मान्छ! तैंले के गर्न खोजेको छ्स?" बुबाको कुरा सुनेर निमेष नाजवाफ हुन्छ। बाबुले फेरि भन्नुभयो - "अब म यो परेवाको गुडनै बेचीदिन्छु। घरमा फोहोरपनि त्यत्तिकै भयो। एउटाले वासै अन्त गरेन।" बाको कुरा सुनेर निमेष झस्किन्छ - "न बाले साच्चिकै बेचिदिने हुन कि परेवाको गुड?" निमेष सशङ्कित हुन्छ। निमेष त्यस दिन डर मानिमानी स्कुल गयो। स्कुलमा कतै परेवाको गु...

बाल कथा  शीर्षक:"कालेको कथा" सधैं जसो नेपाली पढाउने सरले केहि न केहि कथा सुनाएर प्रीति र उनका साथीहरूलाई रमाइलो बनाउनु हुन्थ्यो। हुन पनि रामकृष्ण सरको कथा भन्ने शैली रोचक हुन्थ्यो। शुक्रबारको दिनमा विद्यालयमा अक्सर शुक्रबारिय कार्यक्रम बढिनै हुने गर्छन। आजपनि रामकृष्ण सरले केहि न केहि कथा बोकेर आउनुभएको छ भन्ने केटाकेटीलाई लाग्यो। सर कक्षामा पस्ने बित्तिकै प्रीतिले सम्झाउछे,"सर आज कथा सुनाउने दिन हो। आज अलि अर्कै कथा भन्नू न सर!" "कस्तो कथा प्रीति?" रामकृष्ण सरले केटाकेटीको कुरा काट्न सक्नुहुन्न। "ल त्यसो भए आज म तिमीहरूलाई अलि फरक कथा भन्छु ल!" सरले लेग्रो तानेर बोल्नुभयो। "ल सुन!" एउटा गाउँमा काले नाउँ गरेको केटाे थियो। उसको बाबु उ तीन वर्षको हुँदा मरेछ्न। उसकी आमाले उसको बाबुको मृत्यु भएको एक वर्ष नपुग्दै अर्कै मान्छेसँग  विवाह गरिछन। कालेको हेरचाह गर्ने कोहि भएन। उसको आफन्तले उसलाई केहि वर्ष हेरचाह गरेपनि पछि उसलाई हेलाँ गरेर घरबाट निकाली दिएछन। काले बेसहारा बनेछ। उ भागेर काठमाडौं आयो। त्यो बिरानो सहरमा उसको आफ्नो कोहि थि...

बाल साहित्य  कथा:"भूनीको व्यथा" आमाले भूनीको लागि टिफिन अगाडिनै तयार गर्दिसक्नु भएको रहेछ। टिफिन के रहेछ भनेर अघिपछि खोजिपासुली गर्ने भूनी आजचाहिँ ठुस्किएर स्कुल जान्न भन्न थाली। भूनिलाई खाजामा उसिनेको अन्डा अति मन पर्थ्यो। हिजोअस्ति कसैले भनोसनभनोस स्कुल जान तम्तयार भूनी त म स्कुल जान्न मात्रै भन्छे। आमा अचम्म मान्नुहुन्थ्यो। "किन भूनी स्कुल नजाने?तोमिलाई के भयो?" आमाले खोर्याएर सोध्नुभयो। भूनीले कुनै जवाफ फर्काइन। उल्टो ठुस्स परेर मात्रै बस्छे भूनी। त्यो दिन आमाले भै जाओस् भनेर त्यत्तिकै छोडिदिनु भयो।     "ल!ल! भूनी छिटो तयार होउ। स्कुल जान ढिलो भैसक्यो।" आमाले भूनीलाई उठाउन जानुभयो। तर आजपनि भूनी स्कुल जान्न भन्नथाली। "नाइँ मामु म स्कुल जान्न,मरेपनि जान्न। भूनि स्कुल जान्न भनेर खुट्टा भूइंमा बजार्न थाली। उता आमालाई रिस उठ्यो। एक चड्कन गालामा हान्नु भो। यस अघि  कहिल्यै एक लबटाे नहानेकी आमाले आज भूनिलाई गाला रातो हुनेगरी थप्पड हान्दा भूनी भन्दापनि आफै दु:खी हुनुभयो। गालाको थप्पडले भूनीलाई ज्वरोनै आयो। अरु दुईतीन दिन भूनीको पढाई छुट्याे।...

बाल साहित्य  कथा  शीर्षक:गुडिया र सानी  शनिबारको दिन थियो। आमाले सानीलाई चिडियाखाना घुमाउने विचार गर्नुभयो। फेरि जनावर भनेसी सानीको हुरुक्कै हुने बानी थियो। बुढानिलकण्ठबाट साझा यातायातको बस चढेर सानी र उनकी आमा दस बजेनै  चिडियाखाना पुगिसकेका थिए। अघिपछि भन्दा अलि भिड थियोे त्यहाँ। सानी दस वर्षभन्दा कम उमेरकी भएकिले टिकट परेन। तर आमाले टिकट लिएर आउँनुभयो। विभिन्न जनावरहरु बाघ,भालु,गैंडा,हात्ति,मृग,घोडा ,जलगैंडा,कछुवा,गोइ जस्ता जनावरले सानीलाई मोहित बनायो। उता चराचुरुङ्गीहरुको बथान देखेर सानी अचम्मित भै। त्यहाँको मनोरंजनले सानिलाई लठ्ठ पार्यो। दिन ढलेको पत्तै भएन छ। उनिहरु फर्किने सुरमा थिए।     त्यत्तिकैमा एउटा सडक व्यापारीले,"गुडिया,गुडिया!"भन्दै सानी भएतिर आयो। सानीका अँखापनि गुडियातिरै तानिए। "मामु एउटा गुडिया किनिदिनुस न,मामु एउटा गुडिया!" आमाले सुनेको नसुनै गरिन। "सानी घरमा त्यत्रो गुडिया छ्न,तिमिलाई किन चाहियो अरु?"आमाले सम्झाउनु भो। तर सानिले पटक्कै मानिन। "नाईं मामु एउटा गुडिया त जसरीपनि चाहियो।" सानी रुन लागि। आफ्ना छोराछोरीक...

बाल साहित्य  कथा  शीर्षक:"भुरी र बाघ" निकिता स्कुलबाट आउने बित्तिकै हातमुख धोएर,खाजा खाइवरी हजुरबाको नजिक गएर कथा सुन्न मन पराउथी।हजुरबापनि कथाको खानिनै हुनुहुन्थ्यो।कहिले भूत त कहिले अजङ्गको मान्छे खाने राक्षस त कहिले चोरहरुको कथा भनेर निकिताको मनमा डर उत्पन्न गराउन सिपालु हुनुहुन्थ्यो।एकदिन निकिताले अर्कै कथा भन्न हजुरबालाई जिद्दी गर्न लागि उक्त दिन हजुरबा भने कथा नभन्ने सुरमा हुनुहुन्थ्यो।हजुरबाले निकिताको अगाडी कथा नभनीकन सुख पाउनु भएन।बच्चाहरु स्वाभावले नै जिद्दी हुन्छन भन्नेमा हजुरबाले राम्रोसँग बुझ्नु भएको थियो।बालहठलाई कसैलेपनि नकार्न सक्दैन।"ल त्यसो भए म आज अर्कै कथा भन्छु,बीचमा छोडेर भाग्न पाइदैन नि!"हजुरबुवाले निकितालाई कायल पार्नु भयो।अघिपछि निकिता बिचैमा कथा छोडेर निद्रा लाग्यो भनेर जान्थी।तर आज हजुरबाले पहिलेभन्दा फरक कथा भन्ने भनेपछि आनन्द मानेर सुन्ने बाचा गरि उसले।   हजुरबाले कथा सुरु गर्दै हुनुहुन्थ्यो,एकादेसमा एउटा भुरी थिइ।भुरी असाध्यै चकचके थिइ।उ अरुको कुरा पटक्कै सुन्दिन थिइ।आमाले नचिनेको मान्छेसङ नबोल्नु,कसैले केही दिन्छु खाउ भनेर दियो भने नखा...